طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۳۶۵

عیسی نفس من چو شکر خنده کند

صد صبح سفید پوست را بنده کند

در گلشن انفاس مسیحای منست

باده که چراغ مرده را زنده کند