طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۳۵۲ - ۲

دل بیتو وداع خرد و هوش کند

جان شمع وجود خویش خاموش کند

ای کعبه جدا ز آستانت چه عجب

گر لب مزهٔ بوسه فراموش کند