طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۳۳۴

لب چاشنی کلام من نشناسد

آری مزهٔ روح بدن نشناسد

ادراک حلاوت سخن کار دل است

شیرینی جان کام و دهن نشناسد