طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲۵۵

خاموشی دل نشان دلگیری بود

لی‌لی غلطم گل ز جان سیری بود

گفتم ز جوانیست سیه موئی بخت

چون نیک بدیدم ز سیه پیری بود