طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲۱۷

آنم که مدار عیشم از غم گذرد

هنگامهٔ عشرتم بماتم گذرد

یکسر گلهای داغ من غنچه شوند

گر بر چمنم نسیم برهم گذرد