طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲۰۷

چون راه دلم بچشم گریان افتد

گوئی ره زخمی نمکدان افتد

ازچیب سرشک من فتد لخت جگر

چون لاله که داغش از گریبان افتد