طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲۰۶

زاهد که بساط انجمن را شکنند

وز توبه‌دل توبه شکن را شکنند

آنمایه غیورست که گر از خاکش

سازی خم‌باده خویشتن راشکنند