طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۹۶

آهم رخ داغ را سیه می‌سازد

وین دود دماغ را سیه می‌سازد

ایام که تیره می‌کند بخت مرا

گوئی پر زاغ را سیه می‌سازد