طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۸۶

آهسته ترک هوا خوش وراه خوشست

دریافتن فیض سحرگاه خوشست

در عالم هیچ ناخوشی را ره نیست

دهر است که گاه ناخوش و گاه خوشست