طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۷۵

دور از تو نصیب سینه‌ام تاب و تبست

روی سحرم نمونهٔ زلف شبست

از دل نسب جان، شب غم پرسیدم

آهی زدو گفت، خویش‌نزدیک لبست