طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۶۸

آهم به سپهر نیلگون در سیر است

اشکم بدل و دلم بخون در سیر است

(هندوستانیست) کوکب شبرنگم

زآنرو همه عمر واژگون در سیر است