طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۴۵

در تن دل و در دل آرزویم گر هست

در جان غم آن فرشته خویم گر هست

همچون گرهٔ موی ز بسیاری ضعف

پیداست که گریه در گلویم گر هست