طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۲۰

شوخی که بعشوه خانه سوز دهرست

قهرش همه لطف و التفاتش قهرست

ز آمیزش خنده پاس لب میدارد

گویا بمذاق او تبسم زهرست