طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۰۸

داغم که نم از کوه خجالت برخاست

پیچانی ما را رگ غیرت برخاست

امید گذاران، هوس آلوده شدند

برچیدگی از دامن همت برخاست