طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۰۶

آنم که دلم ز فیض مالا مالست

طاوس تجردم مرصع بالست

خم گشته کمان قامت اقبالم

فرداست که ساق عرش را خلخالست