طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۰۱

آنم که زبانم از بیان دلگیرست

جانم ز تن و تنم ز جان دلگیرست

آن غمزده‌ام که عندلیب هوسم

از قرب جوار بوستان دلگیرست