طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۰۰

ای بیتو سراپای وجودم غم دوست

نو غنچهٔ داغم از نمک شبنم دوست

زخمت نمکین بود فشاندی مرحم

کردی تن زخم دوست را مرحم دوست