طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۹۵

با آنکه مرا سرعت پیک نظرست

هر لحظه رهم بمدعا دور ترست

چندانکه روم بگرد منزل نرسم

گوئی که زمین نیز بمن همسفرست