طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۸۷

آنم که ز گریه دامنم غربالیست

وز ناله سراپای وجودم نالیست

هر دانه اشک بر رخم آبله ایست

هر گوهر راز بر لبم تبخالیست