طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۲

روید گل مهر، از دل بی‌کینهٔ ما

وز نور، دم از صبح زند سینهٔ ما

با اینهمه از کدورت انگیزی بخت

زنگار دمد ز عکس آئینه ما