طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۷

در عشق تو حال دل تباهست مرا

دایم صحبت باشک و آهست مرا

میرم چو برویت نگرم پنداری

جان تعبیه برنوک نگاهست مرا