شوم چون خاک ره پامال و پاپوینده نستیزم
بصدسنگ ستم گرد از کلوخی بر نینگیزم
کجا دارم دریغ از آشنایان نقد آمیزش
که با بیگانگان چون شیر باشکر در آمیزم
شب وصلست و خواب غفلتم بربوده از شادی
مگر بیدار سازد ناله مرغ سحر خیزم
ز بس شوق حمایل‌های اشکم رقص برگیرد
گر این آویزه‌ها در گردن ناهید آویزم
بهارم طعنه‌ها بر ابر نیسان می‌زند «طالب»
از آن ناموس دریا می‌برد چشم گهر ریزم