طالب آملی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۴۲۷

مردم از رشک بخود پیچی و تابی دارم

از تو پنهان چه کنم حال خرابی دارم

دوش میداد بما وعدهٔ دیدار بخواب

بخت بیدار گمان داشت که خوابی دارم

چه کشم منت مرغی دگر از بهر کباب

من که چون مرغ دل خویش کبابی دارم

بشراب دگرم نیست طبیعت محتاج

نوش بادم که چو لعل تو شرابی دارم

عشق بر دوش دلم بار غم خویش نهاد

به گمانی که مگر طاقت و تابی دارم

چون بمیزان نظر نیک غبارم سنجید

دید کز بار نفس طرفه عذابی دارم

صرفه از من نبرد عقل بمیدان جدال

که بهر گونه سئوالیش جوابی دارم

اینکه هرگز نبرم راه بمقصد «طالب»

گل آنست که در طبع شتابی دارم