ز ناکسی نرسد نکهتی ز هیچ نسیمم
شمامهٔ ندهد یک مشام و ار شمیمم
تو کفر من منگر پاس‌دار نعمت خود را
مکن هلاک چو پروردی بناز نعیمم
نگه ز روزن همت کنم که در نظر آید
فراخنای جهان تنگنای چشم لئیمم
همه چو رسم کریمان بود یتیم نوازی
بمن بچشم نوازش نگر که در یتیمم
بیاد شد ز تنم نیمه‌ئی درآتش هجران
چگونه با تو یکی گردم ای سپهر که نیمم
تو حاتمی بکرم ساقیا نگر من بیدل
شراب لطف با اندازه میخورم که حکیمم
شود ز آمدنم خلوت انجمن که چو «طالب»
حکیم و شاعر خوش طبع و بذله گوی و ندیمم