طالب آملی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۲۹۹

منم که زاهل جهان جز بخویش کار ندارم

دماغ صحبت ابنای روزگار ندارم

بسوخت برگ من و بار من ز آتش حسرت

چو شاخ بی ثمر شعله برگ و بار ندارم

ز همنفس نبود چاره صاحبان نفس را

از آن بغیر در آمیزشم که یار ندارم

هزار شکر که ممنون لطف خالقم و بس

جبینی از کرم خلق شرمسار ندارم

گریز عار بود لیک من که عاشق دهرم

همی گریزم از ابنای دهر و عار ندارم

تو آن شکفته بهاری که نیست بیم خزانت

من آن چمن که خزان دارم و بهار ندارم

چو آن محیط که باشد شراب ناب با آتش

همه کنارم و چون بنگری کنار ندارم

چو «طالبم» نبود رغبت مجادله ورنه

بروز معرکه باکی ز روزگار ندارم