بال و پر گر بسوخت باری کم
تن بیاد ار بشد غباری کم
دل که از سینه شد برون چه زیان
از دمان دوزخی شراری کم
گو برو یکتن از جهان جسته
صیدگاه ترا شکاری کم
کم تن گیر گر بشد برباد
مشت خاکی ز رهگذاری کم
گو برو جان ز تن خدا همراه
از گلین مجمری غباری کم
عالم از ماست بخت گو بگریز
از هزاران سپه سواری کم
چه غم ار «طالب» از میان برخاست
خاری از راه گلعذاری کم