فرصتم نیست که با غم نفسی شاد زیم
چون دل خویش ز قید طرب آزاد زیم
دود زیبد کفن و خاک سزد پیرهنم
منکه چون شعله فرومیرم و چون باد زیم
غنچه‌سان دفتر جمعیت دل خواهم لیک
بصد آشفتگی طرهٔ شمشاد زیم
من نه آنم که توانم نفسی بی‌غم زیست
زندگی خصم دلم باد اگر شاد زیم
همچو عنقا نکشم رخت باقلیم وجود
دوسه روزی که زیم در عدم آباد زیم
بلبلم ذوق خموشی نشناسم «طالب»
کارم اینست که با ناله و فریاد زیم