منم که دل زده از چیدن گل بوسم
لب گزیده تراود ز باغ افسوسم
گسسته خاطرم از هرچه هست تا امید
چو یأس طی کنم از کاینات مأیوسم
سیه پلاسی زاغان عشق فارغ نیست
ز ناز بوقلمون حله های طاوسم
کریمیم خلهٔ خاطرست ورنه ز چیست
هوای افسر کسری و تاج کاوسم
مزار عشق شدم همت سپهر نکرد
دو پیرهن عرق شمع نذر فانوسم
ز تنگ چشمت ای چرخ پیشه عنقا گشت
هنوز در نظرت نیست قدر محسوسم
نمانده مشرب یاحی شنیدنم « طالب »
مذاق تشنهٔ تحریک تار، ناقوسم