طالب آملی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۹۲۴

مرا هر طفل راحت با هزار آزار میزاید

چه سازم مادر امید من دشوار میزاید

بنادر گر ز چرخ نیش زن مارا رسد نوشی

عجب نبود که گاهی انگبین از خار میزاید