طالب آملی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۷۳۱

آنچنان زی که جهان زندگیت را طلبند

نه که چون شمع سرافکندگیت را طلبند

برخداوندیت این نکته گواهست که خلق

بدعاها ز خدا بندگیت را طلبند

همت آنست که باشی پی جمعیت خلق

گو جهان جمله پراکندگیت را طلبند

تو کسی را خجل از روی کسی نپسندی

شرم آن قوم که شرمندگیت را طلبند

آتشی «طالب» و سوزندگیت مطلوبست

نه چراغی که فروزندگیت را طلبند