نفسم زلف دود شانه زند
وز زبان آتشم زبانه زند
دل دیوانه مشربم شب و روز
سر بدیوار شیشه خانه زند
تیر آه از کمان شست دلم
زخم نی بوسه برنشانه زند
تا بسوزد سمندری چو مرا
شعله در خویش آشیانه زند
بال کوتاه و نغمه بی آهنگ
دل ما همچو مرغ خانه زند
جز دلم کو درین سرا مرغی
که تغافل بر آب و دانه زند
بلبلی کو که در برابر من
نغمه‌ئی چند عاشقانه زند
مرغ گیرم بدام ناله کجاست
مطربی کاینچنین ترانه زند
هی چه حاجت براق طبع مرا
برق را کس بتازیانه زند
همه تن غرق گوهرم زسرشک
همچو دزدی که برخزانه زند
وعده نزدیک چون شود «طالب»
یار بر کوچهٔ بهانه زند