چو چمن کز تو برخ رنگ بهارش بشکست
یا چه گل کز تو بدل بستر خارش بشکست
چشم مخمور تو پیمانهٔ صد نرگس مست
ازمی ناز تهی کرد و خمارش بشکست
تو بهیچ آینهٔ دل نزدی لمعهٔ نور
کز شکوه تو دل آینه‌وارش بشکست
یوسفی سر نزد از مصر ملاحت که پدر
دل صد قافله دل در سر کارش بشکست
گل عیسی نشد از باغ املی سبز که باز
صرصر حادثه‌ئی ازبن دارش بشکست
پای خم گیر که جز خمکده در عالم خاک
قلعه‌ئی نیست که جز عقل حصارش بشکست
ساغر حوصله‌ئی برلب «طالب» ننهاد
که فلک شیشهٔ آرام و قرارش بشکست