چون شاخ گل ز بار سراپا شکفته است
گلچین ز باغ صحبت او ناشکفته است
می‌آیدش نسیم صبا در نظر غریب
این گل بباد مروحه‌گویا شکفته است
سامان سیرگلشن و میخانه کن که باز
می‌ها زلال گشته و گلها شکفته است
پر خوشدلم بدانکه گلستان خاطرم
صدجای ناشکفته و یکجا شکفته است
دارم ز گل نصیبی و وز غنچه قسمتی
یعنی رخم شکفته و دل ناشکفته است
«طالب» عذار داغ جنونت سیه چراست
این‌گل مگر زگلشن سودا شکفته است