تو صید عافیتی با الم چکار ترا
وظیفه خوار نشاطی بغم چکار ترا
تو در حصار وجودی فراغبال مجو
بساکنان دیار عدم چکار ترا
نشاط مردم طامع بود ستایش خود
نهٔ گر اهل طمع با کرم چکار ترا
ترا که فتح میسر بود بهمت فرد
یگانه تاز بخیل و حشم چکار ترا
بنه قلم ز بنان با زبان تیز بساط
چو اهل تیغ شدی با قلم چکار ترا
میان نیستی و هستی اتحاد گزین
بامتیاز وجود و عدم چکار ترا
مکن بقصد دلم ای خدنگ غمزه شتاب
تو ناوکی بغزال حرم چکار ترا
کرم بس است ترا بگذرد از درم «طالب»
چو صاحب کرمی با درم چکار ترا