طالب آملی » دیوان اشعار » قطعات » شمارهٔ ۷ - در هجو عبدی نامی
عبدی آن هرزهگوی یاوه درای
که ز کلکم زبان بریده ترست
گرچه کونش دریده تا بدهن
دهن او ز کون دریده ترست