مجذوب تبریزی » دیوان اشعار » مسمط

حُسن را آیینه‌ای در کار بود

جوهر دل قابل دیدار بود

روبرو کردند اندک تار بود

اندک این جا در نظر بسیار بود

آتشی تابنده شد روز الست

حکم شد بر امتثال هر چه هست

هر که بر آتش زد از اندوه رست

آن که سستی کرد در آتش نشست

آن یکی شد خلق از خاک بهشت

وآن دگر از طینت اعمال زشت

شد به سوی کعبه رندی از کنشت

زاهدی پا از حرم در دیر هشت

سر هوای سجده آن شاه داشت

آشنایی‌ها در آن درگاه داشت

هر طرف می‌گشت و عزم راه داشت

راه ناهموار بود و چاه داشت

شاهد دنیا به افسون و فریب

تا به چندین رنگ خود را داد زیب

حرص دل داد از کف و شد بی‌نصیب

کیمیاسازان به اکسیر شکیب

مه‌وشان چین و ماچین و فرنگ

سروقد و لاله‌رنگ و شوخ و شنگ

قصد دل کردند و این ره بود تنگ

بی‌بصر را پای دل آمد به سنگ

روز و شب از سیر ماه و آفتاب

عمر را کردند سرگرم شتاب

بی‌غمان دادند تن بر خورد و خواب

عشق‌بازان از غم یوم الحساب

پنج روزی این حیات مستعار

در حقیقت بود پر بی‌اعتبار

آخر اندیشان استغنا شعار

گنج را بر رنج کردند اختیار

تا سرم پا از عدم بیرون نهاد

ذرّه‌ام بال هواداری گشاد

دل به فکر ننگ عریانی فتاد

از وفا و صبر و نور اعتقاد

آسمان تا گوهرم را شد صدف

تاج شاهی خواستم آرم به کف

یک طواف روضهٔ شاه نجف

بر رخم درها گشود از هر طرف