مجذوب تبریزی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۶۸

بلبل چو تو راز دوری گل الم است

خاموش اگر دمی نشینی ستم است

چون جای گل تو نفسی خالی نیست

نالیدن بسیار تو بسیار کم است