مجذوب تبریزی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۶۲

ای دل هرکس که بود از این سلسله رفت

غافل منشین عمر تُنُک حوصله رفت

برخیز که پرحزین شد آواز درا

بشتاب که هر که بود با قافله رفت