سوزنی سمرقندی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱ - باده پیش آر

ساقیا پیش آر باز آن آب آتش‌فام را

جام‌گردان کن ببر غم‌های بی‌انجام را

زآنکه ایام نشاط و عشرت و شادی شده است

بد بود بیهوده ضایع کردن این ایام را

مجلسی درساز در بستان و هر سویی نشان

لعبتان گلرخ و حوران سیم‌اندام را

باده پیش‌آور که هنگام است اینک باده را

هیچگون روی محابا نیست این هنگام را

خام‌طبع است آنکه می‌گوید بچنگ و کف نگیر

زلفکان خم‌خم و جام نبید خام را

مجلس عیش و طرب برساز و چون برساختی

پیش‌خوان آن مطرب مه‌روی طوبیٖ‌نام را

هر کجا طوبیٖ بود آنجا بود خلد برین

نزد ما پیغمبر آورده است این پیغام را