الهامی کرمانشاهی » شاهدنامه (چهار خیابان باغ فردوس) » خیابان چهارم » بخش ۵۲ - رزم ابراهیم ابن مالک با عبید الله ابن زیاد

کنون ای نیوشنده بگمار هوش

بدین داستان به فرادار گوش

که این داستان جمله جشن است و سور

ز اندوه و از سوگواریست دور

شنیدم ز گفتار دانشوران

که بودند ما را همه رهبران

بدانگه که مختار می‌راند کام

شه شام عبدالملک داشت نام

بد او پور مروان ز پشت حکم

که دوزخ کناد از همه پر شکم

چو عبدالملک را رسید آگهی

که مختار شد زیب‌گاه مهی

همه دشمنان علی (ع) را بکشت

ازو دین حق را قوی گشت پشت

سپاهش فزون گشت و نیروی و گنج

فتادند زو بد سگالان به رنج

بترسید و لشگر ز هر جای خواست

درم داد و کار سپه کرد راست

چو آمد سپه در شمر صد هزار

همه جنگجو وز در کار زار

چو این کرد بد خوی مروان نژاد

به در پور مرجانه را بار داد

سپهداری لشگر او را سپرد

بدو راز چندی همی برشمرد

که باید تو را رزم مختار جست

بدو بر فزونی به پیکار جست

مبادا در این کار، جویی درنگ

که نام نکو باز گردد به ننگ

تو دانی که کین ساختن کار اوست

براهیم مالک سپهدار اوست

ز چنگال چونان سپهبد رها

نگردد اگر شیر اگر اژدها

دل و زور مختار بازوی اوست

وگر کینه جوید ز نیروی اوست

نخست از سپهبد بپرداز جای

به پیکار مختار زآن پس گرای

سپاهت فزونست و نیرو فزون

به هر کار باشم منت رهنمون

تن آسان مگرد و دورنگی مباش

هراسان ز مردان جنگی مباش

یکی از جوانان برنا تویی

به جنگ دلیران، توانا تویی

گرت هرچه گویم به جای آوری

چنین سخت رزمی به پای آوری

تو را هرچه خواهی به فرمان کنم

همه کارهایت به سامان کنم

فزون زآنچه بودت به گاه یزید

ز من باز یابی وزآن بر مزید

چو فرزند مرجانه زینسان شنید

ز دارای مروان نژاد پلید

بجنباند لشگر فرو کوفت کوس

ز گرد سپه کرد دشت آبنوس

بر شاه شامی جز اندک نماند

بنه بر نهاد و سوار کوفه راند

فرا دشت بگرفت فرسنگ چند

سنان و درفش و سوار و سمند

به گردون همی برشد از کوس غو

بداختر شده بر سپه پیشرو

چو بشنید مختار فرمانگزار

که لشگر به جنگ آمدش صد هزار

سپهبد بر آن لشگر ابن زیاد

که نفرین ز یزدانش بادا زیاد

برآشفت و چون شیر شد خشمگین

بجنبید رگ در تنش بهر کین

سپهبد براهیم را خواند پیش

به مهرش نشانید بر گاه خویش

بگفت: ای دلاور برادر مرا

پناه و سپهدار لشگر مرا

شنیدم که ابن زیاد آمده است

پی فتنه بهر فساد آمده است

بود همرهش صد هزار از سپاه

همه کینه جویان و ناورد خواه

فرستاده او را نگهبان شام

که از مالش ما شود نیکنام

کسی مرد پیکار او جز تو نیست

به نیرو تن اوبار او جز تو نیست

همی ترسد از تو دل اندر برش

ز بیم تو بی مغز باشد سرش

کس از قاتلان امام شهید

نمانده جز این بد نژاد عنید

جهان گردد از وی چو پرداخته

به خوبی شود کارها ساخته

تو لشگر بجنبان و برکش سپاه

درفش درخشان برآور به ماه

به نام خدای جهان آفرین

بکن چشم سوزن بدو بر زمین

ممان زو پلیدی بود خاک را

براَفکن بن و بیخ ناپاک را

چو این گفت با جنگ دیده سوار

ز لشگر سپرده دو بیور هزار

همه پیل پیکر همه شیر زور

به دادار نزدیک و ز ابلیس دور

برون آمد از شهر مختار راد

به بدرود با وی همی رفت شاد

چو بسپرد با وی یکی روز راه

به شهر آمد این رفت او با سپاه

دمان سوی تکریت لشگر براند

به آسایش آنجا درنگی بماند

وز آنجا سپهدار لشگر فروز

به موصل شد و ماند آنجا سه روز

پس از چند روز دگر با سپاه

به مرز نصیبین شد از گرد راه

درآنجا سراپرده را برفراشت

بماند و طلایه به لشگر گماشت

یکی مرد بد در نسب تغلبی

به دل پیرو دودمان نبی

بدش حنظله پور عمار نام

دلیر و سرافراز و جوینده کام

نیاورده بد سر به فرمان کس

بجز ایزد و احمد (ص) و آل بس

به شهر نصیبین بد او حکمران

سپه ده هزارش ز نام آوران

براهیم فرخ نوندی گماشت

سوی حنظله نامه‌ای برنگاشت

که ما پیرو آل پیغمبریم

به دین شیعهٔ حیدر صفدریم

به خونخواهی پاک فرزند او

ابا شامیانیم پیکارجو