طبیب اصفهانی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۷

ای آن که چو بگذری تو بر یاد دلم

جز گریه نگیرد ز غمت داد دلم

تا از تو جدا فتادم ای وای به من

یادت نرسد اگر به فریاد دلم